Wskazania bezwzględne - ostre, ratujące życie bądź konkretne organy lub funkcje organizmu

Choroba Dekompresyjna
Choroba dekompresyjna

Występuje w przypadkach zbyt szybkiej dekompresji, oznacza zespół objawów dotykających osobę, wystawioną na zbyt szybko zmieniające się ciśnienie zewnętrzne. Gaz rozpuszczony we krwi (np. azot w przypadku nurków oddychających sprężonym powietrzem) tworzy pęcherzyki gazowe, które w organach, tkankach i płynach ustrojowych, gdzie najwięcej go było (np. w płucach), wywołują liczne uszkodzenia i w skrajnych przypadkach prowadzą do śmierci.

Zatrucie tlenkiem węgla

Tlenek węgla ma w porównaniu do tlenu większą możliwość wiązania się z hemoglobiną, dlatego też w przypadku zatrucia tlenkiem węgla całkowicie blokuje on zdolność przyłączania tlenu do hemoglobiny i prowadzi do przerwania procesu transportu tlenu do komórek. Hiperbaryczna terapia tlenowa pozwala na szybkie dostarczenie rozpuszczonych cząstek tlenu we krwi do tkanek z pominięciem udziału hemoglobiny, a sam dwutlenek węgla jest podczas terapii hiperbarycznej nawet dziesięciokrotnie szybciej eliminowany z organizmu, przez co wyraźnie ograniczone jest jego toksyczne działanie.

Nagła głuchota idiopatyczna, głuchota po urazie akustycznym

Nagły zanik słuchu, urazy, nacisk, szumy czy świszczenie w uszach maja różne przyczyny i często mijają albo same, albo są leczone za pomocą terapii takich jak leki zwiększające ukrwienie czy leczące zapalenie ucha wewnętrznego. Zdarza się jednak, iż farmakologia nie przynosi zamierzonych efektów, a wtedy najlepszą alternatywą jest hiperbaria tlenowa. Dla lepszego efektu warto łączyć razem te metody leczenia, a im szybciej będzie miała miejsce sama terapia, tym lepsze będą efekty. Hiperbaryczna terapia tlenowa daje szanse wyzdrowienia nawet w przypadkach chronicznych, kiedy problemy występują parę miesięcy lub dłużej, i również tych, gdzie nie można zdiagnozować przyczyn nagłej utraty słuchu. Pozwala na utlenienie i ukrwienie komórek ucha wewnętrznego w miejscach, które wcześniej były niewystarczająco w tlen zaopatrzone, i w ten sposób inicjuje jego regenerację.

Zgorzel gazowa (łac. Gangrena emphysematosa)

Jest to zakażenie wywoływane w większości przez bakterię Clostridium perfringens, która rośnie i rozwija się szybko w środowisku ubogim w tlen. Następuje to najczęściej w przypadku rozległych zranień, gdy dochodzi do znacznego zniszczenia i niedotlenienia tkanek. Bakteria atakuje i niszczy komórki organizmu w obszarze infekcji, która szerzy się błyskawicznie. Podczas tego procesu bakterie uwalniają do tkanek gaz i toksyny (włącznie z toksyną alfa) uszkadzające narządy. Na skutek toksyn Clostridium uszkodzeniu może ulec serce oraz nerki. Nieleczona zgorzel gazowa może zakończyć się śmiercią.

Oparzenia termiczne (II stopień >10% u dzieci, III stopień >20% u dorosłych)

Na skutek oparzenia tkanek miękkich (skóra i mięśnie) dochodzi do gwałtownego spadku ich ukrwienia. Z powodu uszkodzenia ścian naczyń dochodzi do powstawania obrzęków, obejmujących także głębokie warstwy skóry i mięśni. Hiperbaryczna terapia tlenowa wspomaga proces gojenia dotkniętych tkanek, natlenia je, redukuje obrzęki i utratę płynów. Bardzo duże znaczenie ma również bakteriobójcze i bakteriostatyczne działanie tlenu, jako że uszkodzone obszary są często rozległe i umiejscowione na powierzchni ciała, a przez to szczególnie narażone na ryzyko infekcji.

Ostre niedokrwienie tkanek miękkich, urazy mięśniowo – szkieletowe oraz zmiażdżeniowe

Celem hiperbarii tlenowej  jest wspomaganie  gojenia się równolegle ze stosowanymi w tym samym czasie standardowymi procedurami terapeutycznymi  jak antybiotykoterapia czy zabiegi chirurgiczne.  Rany i urazy stanowią ryzyko infekcji, które wydłużają dodatkowo proces zdrowienia. W przypadku ostrych niedokrwień tkanek konieczne jest szybkie natlenienie i uruchomienie biologicznych mechanizmów, które przywrócą regularną przemianę materii w dotkniętych obszarach.

Broszura informacyjna: Hiperbaryczna terapia tlenowa