Funkcjonowanie hiperbarii tlenowej

...czyli kiedy tlen jest lekarstwem

Jak reaguje organizm podczas sesji w komorze hiperbarycznej? Jakie różnice istnieją pomiędzy oddychaniem czystym tlenem w warunkach normalnego i podwyższonego ciśnienia? Na te i podobne pytania odpowiedzi znajda Państwo w tym artykule. 








Działanie hiperbarii tlenowej w praktyce

Tlen we krwi człowieka przenoszony jest przez hemoglobinę (białko, czerwony barwnik krwi), zawartą w erytrocytach. 

Trzeba pamiętać   jednak o tym, że możliwość transportowa erytrocytów jest ograniczona. U zdrowego człowieka hemoglobina w tętnicy udowej w warunkach normalnego ciśnienia jest nasycona tlenem w 96-98%. Tak, że niemożliwym jest znaczący wzrost przyswojenia tlenu przez organizm poprzez chemiczne związanie z hemoglobiną. Ten problem natomiast zostanie rozwiązany poprzez podniesienie ciśnienia, gdzie rola hemoglobiny jako środka transportu tlenu zostanie pominięta,i tlen ten jest dostarczony organizmowi w formie cząstek rozpuszczonych we krwi. 

Jako ciekawostkę można tu przedstawić prace holenderskiego lekarza Boerema, który w latach 60-tych opublikował prace „Życie bez krwi” (Ite Boerema „Life without blood“), w której zawarł rezultaty swoich badań na zwierzętach. Naukowiec pozbawił ich krew erytrocytów, uzupełnił płynami wypełniającymi, natlenił i poddał działaniu zwiększonego ciśnienia. Udowodnił przez to, że mimo braku erytrocytów w warunkach zwiększonego ciśnienia zwierzęta te mogą przeżyć wyłącznie i tylko dzięki rozpuszczonym cząsteczkom tlenu.          

Zaopatrzenie tkanek w tlen następuje głownie w drodze dyfuzji (przenikania) z naczyń włosowatych. Odległość w jakiej zachodzi dyfuzja dla tlenu jest bezpośrednio zależna od stopnia ciśnienia parcjalnego (cząstkowego) w naczyniach i tkankach. Im większe to ciśnienie i im więcej rozpuszczonych cząstek tlenu znajduje się we krwi, tym lepiej zostaną utlenione tkanki, które znajdują się dalej od naczyniek. W warunkach zwiększonego ciśnienia odległość dyfuzji tlenu może się zwiększyć nawet czterokrotnie. Tlen osiąga wówczas obszary, których zaopatrywanie  w wyniku pewnych czynników ( np. uszkodzenia, rany czy obrzęku) nie następuje w stopniu wystarczającym.